Kita di sini sekarang.
(Sekolah Moorim)
(Episod 1)
(18 tahun kemudian)
Jika awak hendak buat alasan pun, kreatiflah sikit!
Kenapa awak asyik buat alasan...
untuk Yoon Si Woo 365 hari setahun?
Siapa peduli kalau dia bintang terkenal?
Bawa dia sekarang!
(En Kim)
Hai, En Kim.
Si Woo, kenapa awak tak jawab telefon?
Saya letakkan telefon dalam mod getaran.
Saya sudah beritahu banyak kali yang awak tak boleh tak hadir latihan konsert ini.
Saya sudah beritahu yang pengarahnya panas baran.
Awak tak pergi ke hotel yang saya sudah tempah pun. Awak ke mana?
Apa-apa sahajalah.
Saya berada di suite Interhotel. Awak boleh datang ke sini.
Sekali lagi. Menjengkelkanlah.
Siapa budak itu?
Dia model Kumpulan Shanghaikah?
Ya, Tuan.
Saya sudah suruh tukarkan kepada Putih.
Pengerusi suruh biarkannya.
- Ayah saya? - Ya.
Betul.
Saya beritahu dia yang itu baik sahaja.
Saya lihat sekali lagi dan ia boleh tahan.
(Baliklah. Saya tak perlukan perlindungan awak.)
Tuan, pengerusi yang perintahkannya.
Awak pun balik.
Budak tak guna.
Awak fikir saya tak tahu awak pengintip ayah saya?
Pergi!
Jadi, sekuriti konsert kita akan...
bertanggungjawab atas keselamatan awak.
Apa-apa sahajalah.
Adakah kerana ibu awak orang Korea?
Bahasa Korea awak hebat.
Awak sudah buat kajian tentang saya.
Maafkan saya, Tuan.
Konsert akan bermula pada pukul 5 petang.
Awak boleh berjalan-jalan di bandar dahulu.
Tuan, makanan apa yang awak suka?
Jumpa nanti.
Tuan.
Kami sudah sediakan kereta untuk bawa awak ke hotel.
Sudah lama saya tak naiki.
Sebentar, Tuan.
Ini kad pengenalan VIP yang awak boleh gunakan.
Sila pakainya sepanjang festival.
Jumpa nanti.
Saya dengar awak sudah halau pengawal awak.
Awak tak membuat masalah, bukan?
Tak.
Saya anak awak. Sudah tentu saya berperangai elok.
Saya akan berperangai elok supaya...
saya boleh bawa awak semula ke China.
Kenapa dengan pengerusi?
Kenapa dia buat awak berada di sini?
Chi Ang.
Apapun, ianya mengarut yang...
orang yang cantik macam awak tersadai di bandar ini.
Kemas barang awak. Saya akan dapatkan awak awal pagi.
- Chi Ang! - Ya?
Saya sudah pindah.
Ke mana?
Saya akan mesej alamatnya nanti.
Datang esok, faham?
Baik.
Saya sayangkan awak, Ibu. Saya sayangkan awak.
Sayang.
Perlukah awak keterlaluan begini?
Perlukah kita hantar dia ke Moorim?
Nampak macam bukan sekolah yang sah.
Saya ada sebabnya.
Awak hanya perlu buat seperti yang saya cakap.
Oh, tuhan.
Ini dia.
Bagus dan melembapkan.
Ia menyengat.
Mari cuba rasa.
Kek kentang saya memang terbaik.
Ia dikukus sempurna. Terbaik.
Kek kentang sedap.
Dia tak akan...
mudah diuruskan.
Jaga-jaga.
Ya, Tuan.
Saya pasti kita akan dapat kegunannya...
sebaik kita hantar dia ke sana.
Mereka masih belum bersihkan lagi.
Patutlah mereka tak berikan saya kunci terus.
Saya mahu di sini dikemaskan segera.
Siapa awak?
Sekarang, lelaki pun...
Awak anak tidak sah taraf, bukan?
Apa yang awak buat dalam bilik saya?
- Hai, Soon Duk. - Hai.
Wow.
Kita perlu untung banyak di hari sebegini.
Lupakan tentang berniaga hari ini.
Ayam Seoul ini tak akan berasa pun.
- Betul? - Ya.
Biar saya pinjam ini.
MoBius.
Awak ada kek kentang lagi tak?
Si Woo dari MoBius sangat sukakan kek kentang.
Saya dengar dia tak makan karbohidrat, tapi dia makan ini!
- Cepat! - Betulkah?
- Saya hendak sikit! - Saya pun!
Saya dengar Si Woo sukakan kek kentang!
Kek kentang Si Wooku!
Ini baik untuk awak!
Ia akan bantu hilangkan berat badan!
Maafkan saya.
Ia hari pertama pelatih bekerja. Pasti dia buat kesilapan.
Baiklah, saya faham.
Pergi sahaja.
Siapa suruh siapa untuk pergi?
En Kim.
Seperti yang awak tahu, Si Woo ialah...
selebriti terkenal.
Siapa?
Dia?
Awak tak kenal siapa Yoon Si Woo?
Dia ketua MoBius, kumpulan idol paling popular di Korea.
Saya tak tahu. Perlukah saya tahu?
Bukankah awak perlu tahu memandangkan awak penaja festival ini?
Saya akan buat finale.
Mobius yang akan buat.
Kalau begitu, buat tanpa dia.
Awak dikecualikan dari konsert.
Seperti yang awak cakap,
Kumpulan Shanghai menaja festival.
Saya tak perlu menaja...
seseorang yang saya tak suka.
Bawa dia keluar.
Awak dengar tak En Kim?
Maksudnya saya dapat cuti sehari hari ini?
Si Woo.
Tolong jangan.
Lebih kurang 70 peratus yang hadir hari ini adalah peminat MoBius.
Dan separuh darinya peminat dia.
Jika dia tak ada, mereka akan minta bayaran balik tiket mereka.
Saya ada duit yang cukup.
Pulangkan duit mereka.
Pengerusi mengharapkan pulangan hebat dari konsert ini.
Dia tak mahu apa-apa kesilapan.
Tolong, lupakannya.
Pengerusi?
Apa nama dia?
Yoon Si Woo.
Jangan buat saya rasa membazirkan duit.
Tolong buat yang terbaik.
Saya akan tengok sama ada awak baik.
En Yoon.
Jom.
Si Woo tak disukai penaja kita?
Pengerusi tak sukakan dia?
Bukan pengerusi.
Anak dia.
Si Woo perlu merendahkan dirinya.
Dia rasa dia paling bagus antara semua orang.
Dia memang begitu.
Tapi kebelakangan ini makin teruk.
Dia tak bercakap dengan ahli kumpulan pun.
Dia tak menjawab telefon pon.
Ada khabar angin mengatakan yang Si Woo akan menandatangan kontrak bersama DS.
- Sudahkah awak periksa? - Tak mungkin.
Si Woo sedar yang jika dia pergi, kita akan bermasalah.
Apa maksud awak bermasalah?
Oh tidak.
Soon Duk, awka boleh jual ais kepada Eskimos.
Ianya 10 dollar.
tunggu.
Bukankah itu Hwang Sun Ah?
Sun Ah!
Mungkin bukan.
Dia tak akan datang ke tempat begini.
Maafkan saya.
Pintu masuk untuk orang awam di sana.
Saya sepatutnya dalam senarai VIP.
Maafkan saya, tapi saya perlu periksa kad pengenalan.
Mana ia pergi?
Apa ini?
(Yoon Si Woo)
Yoon Si Woo?
Apa ini?
Seterusnya ialah...
Putih.
Mereka akan menyanyikan, "Hanya Kau Yang Tahu".
Awak sepatutnya berikan mereka senarai VIP.
Saya terlepas permulaan persembahan Putih.
Maafkan saya, Tuan.
Sebab itu saya suruh awak simpan kad VIP sepanjang masa.
silakan duduk.
Awak boleh pergi.
Baiklah, pergi ke pentas MoBius.
Siapa seterusnya?
Kalian sudah menunggu kemuncak malam ini.
Mereka terbaik di Korea.
Mereka adalah pengasas gelombang Korea.
- MoBius! - MoBius!
Si Woo!
Budak itu.
Tetapkan kamera pada Si Woo.
Hanya Si Woo.
Oh tuhanku!
Yoon Si Woo!
Ayuh lakukannya
Oh, tidak.
Apa yang berlaku?
Ke tepi! Ke tepi!
Apa yang awak buat, Si Woo? Ke tepi!
Ia terhenti.
Awak tak apa-apa?
Bolah awak dengar? Telinga awak sakit tak?
Datanglah ke Moorim.
Pengetua boleh membantu awak.
Awak tak apa-apa?
Ingat, Moorim.
- Kembali. - Ke tepi.
- Beri dia ruang. - Ke tepi.
Datang cepat.
Si Woo.
Pengarah pentas suruh awak ke tepi. Kenapa awak berdiri di sana?
Saya tak dengar. Saya terlalu fokus kepada lagu.
Bukankah awak perlu ke hospital?
Saya mahu berehat.
Baik.
Kalian boleh pergi.
Pasti itu menakutkan awak.
Seram sejuk saya kerana saya fikir awak pasti terluka.
Kita boleh ke Seoul esok.
Jadi tidurlah.
En Choi.
Apa dia?
Saya perlu berehat.
Baik, rehatlah esok. Sepanjang hari.
Tak.
Saya perlu masa berehat.
Hanya setahun.
Itu...
Baik.
Mari berbincang hal ini apabila kita di Seoul.
Adakah awak cakap saya boleh hilang pendengaran...
selamanya?
Kami tak boleh pastikannya.
Apa yang saya boleh cakap sekarang ia nampak macam penyakit psikologi.
Ubat tahan sakit bukan penyelesaiannya. Awak perlu berehat.
Apa ini semua?
Apa? Dia tak boleh mendengar?
Orang yang Si Woo jumpa semalam...
bukanlah pesaing kita. Dia pergi berjumpa doktor.
Masalahnya bukan kehilangan pendengarannya.
Tidak tahu puncanya adalah masalahnya.
Tuan, jika Si Woo ada masalah pendengaran,
syarikat kita akan bermasalah.
Si Woo mencipta dan menerbitkan semua lagu.
Bagaimana awak boeh ketawa?
Kita bernasib baik kali ini.
Kita memang bernasib baik.
Maafkan saya?
Saya tak tidur lena memikirkan berapa banyak duit...
saya perlu beri untuk dia memperbaharui kontrak dengan kita.
Awak mahu tawarkan wang yang kurang kepada dia?
Tak.
Saya mahu usir...
Yoon Si Woo.
Dia tak berguna kepada kita kalau dia pekak.
Dia mungkin akan sembuh nanti.
Dia mungkin akan hilang pendengaran selamanya.
Sudah mengawal dia.
Kita sudah keluarkan banyak duit untuk dia.
Usir dia.
Kita perlu berikan dia bahagian keuntungannya sebelum mengusir dia.
Ahli lain macam anak patung.
Awak fikir mereka tak akan apa-apa tanpa Si Woo?
Kita perlu mencari jalan...
untuk mengusir Si Woo,
tanpa membahayakan syarikat atau MoBius.
Ada khabar angin tentang seorang gadis.
Mereka kata dia hampir bunuh diri kerana Si Woo menolaknya.
Siapa gadis itu?
Kenapa awak mengungkit tentang Da Rim?
Kenapa dengan dia?
Nampaknya dia tak ada dalam biliknya.
Yoon Si Woo.
Hish, saya perlu dapatkan telefon semula.
Yoon Si Woo.
Hei.
Berikan telefon saya semula.
Adakah dia ke hospital?
Saya dengar bukan-bukan ke sekarang?
Saya akan lihat awak bagus atau tidak.
En Yoon.
Budak itu.
(Ibu)
Ibu?
Esok pagi, dia akan berada di sini.
Tentang Chunuijoo...
Tak perlu tergesa-gesa.
Ia akan berlaku nanti.
Walaupun awak paksa Chi Ang masuk Moorim,
awak tak fikirkah yang dia akan berhenti macam sekolah yang lain?
Saya ada cara saya.
Maaf?
Dia sayangkan ibunya lebih dari segalanya.
Tuan.
Saya di depan hotel.
Penghantaran makanan tak dibenarkan di dalam hotel.
Jadi, sila datang dan ambil makanan awak.
Jadi.
Awak tak boleh batalkan pesanan sekarang.
Tuan.
Hish, dia meletakkan gagang.
Hish.
Maafkan saya!
Awak tahu berapa caj penghantaran ke bilik untuk ayam goreng?
Hidangan mereka sedikit...
dan mereka caj 80 dollar.
Tetapi ayam goreng ini hanya berharga 15 dollar.
Ia sedap dimakan dengan bir.
Apa awak rasa?
Awak gila?
Ya. Saya risaukan awak bagai hendak gila.
Apa awak rasa? Awak cedera?
Saya tak apa-apa, saya tak cedera.
Keluar sekarang.
Si Woo.
Hei, awak gilakah?
Kenapa saya perlu buat begitu...
kepada Si Woo?
Kalau orang baru seperti awak mahu terkenal dengan cepat,
hanya ada dua cara.
Awak perlu terlibat dengan orang yang terkenal.
Atau awak perlu menjatuhkan dia dari atas.
Awak pernah cuba membunuh diri disebabkan dia pun.
Tapi dia tak peduli.
Awak masih ada perasaaan terhadap dia?
Awak tak beri manfaat kepada kami. Keluar sekarang.
Lepaskan saya.
Keluar.
Ini peluang terakhir awak.
Jika awak menolak saya lagi, saya tak boleh bantu awak lagi.
Bantu?
Awak rasa awak boleh buat begitu?
Jangan mengarut. Keluar sahaja dari kereta, Da Rim.
Keluar sekarang.
Lihat.
Siapa ini?
Tak ada apa...
yang saya boleh buat tentangnya sekarang.
Boleh kami bergambar dengan awak?
Atau awak terlalu sibuk kerana sedang berpacaran?
Saya akan bawa awak pulang. Masuk.
Lepaskan saya.
Dia cakap tidak.
Biarkan dia.
Ia bukan masalah saya.
Berdasarkan ayah saya, Shim Bong San,
"Awak tak perlu masuk campur hal orang lain."
Jom.
Cukuplah.
Jika awak mahu terus begini...
Apa? Apa yang awak akan lakukan?
Apa yang awak akan lakukan?
Perempuan ini macam pernah saya nampak.
Pasti dia selebriti juga.
Jangan libatkan perempuan ini.
Awak mahu kami ajar awak?
Jom pergi.
Ke mana awak mahu pergi?
Tak boleh berperangai begini.
Saya sudah laporkan kepada polis.
Lebih baik awak lari.
Pergi!
Balik sebelum polis datang ke sini. Saya akan uruskan perkara di sini.
Si Woo.
Apa awak buat? Ikut dia!
En Choi, ia berlaku seperti yang kita rancang.
Dan dengan itu, satu bintang lagi sudah gugur.
Oh, sayang.
Awak tak apa-apa?
Adakah En Choi hantar awak juga?
- Apa? - Hei.
Da Rim, apa yang terjadi?
Awak baru sahaja bersama Yoon Si Woo, bukan?
Da Rim, awak tak apa-apa?
Beritahu kami apa berlaku. Adakah awak bersama mereka sejak mula?
Awak tanya saya?
Awak nampak apa yang terjadi?
Apa yang terjadi?
Ketua MoBius, Si Woo,
mengejutkan peminatnya...
kerana terlibat dalam pergaduhan.
- Itu berita sedih. - Ya.
Kami ada liputan mendalam tentang insiden ini.
Mari lihatnya sekarang.
Saya keluar bersama Si Woo.
Apabila ada samseng menghampiri kami,
dia telah pergi meninggalkan saya.
Orang yang menyelamatkan Da Rim...
bukanlah Yoon Si Woo.
Dia adalah gadis yang muda dan lemah.
(Da Rim diselamatkan oleh pelajar yang lalu kawasan itu.)
Ambil!
- Helo. - Ya, helo.
- Beritahu kami apa yang terjadi. - Baik.
Saya sedang menghantar ayam goreng.
Saya hanya membantu dia kerana dia telah diganggu.
Ketika awak sedang melawan samseng itu,
apa yang Yoon Si Woo lakukan?
Dia masuk ke dalam kereta dan pergi.
Dia melarikan diri seorang?
Itukah yang dia lakukan?
Anda semua dengar itu?
Yoon Si Woo dari MoBius...
melarikan diri, meninggalkan...
Da Rim seorang diri.
Saya tak melarikan diri.
Saya sudah beritahu yang saya mahu menngejar paparazzi itu.
Mereka mengejar saya, bukan Da Rim.
Apa yang terjadi sebenarnya tidaklah penting.
Wartawan mengada-adakan cerita. Itu yang penting.
En Kim.
Tolong cari gadis yang menghantar ayam itu.
Jika saya membuat...
kenyataan akhbar dengan dia,
masalah ini akan selesai, bukan?
- Si Woo. - En Choi.
Saya rasa Da Rim memerangkap saya.
Tak masuk akal tiba-tiba ada wartawan di sana.
Apa maksud awak?
Awak ada konsert semalam. Sudah pasti wartawan ada di sana.
Pernahkah awak...
beri temuramah yang elok?
Sebab itulah mereka buat cerita tak elok tentang awak.
Saya sudah suruh awak bersopan dengan wartawan tetapi awak degil.
En Kim, wartawan itu ada di sana sedangkan tiada orang suruh berada di sana.
Suruh dia?
Suruh dia buat apa?
Yoon Si Woo!
Awak sudah menjadi terkenal sekelip mata.
Pulangkan jaket saya semula sebelum awak melarikan diri.
Tak sangka jaket kita tertukar.
Apa awak buat?
Berikan.
Berikan telefon saya juga.
Hish. Pasti ibu saya menunggu untuk mendengar penjelasan saya.
Jika awak mahu hidup, tinggalkan saya sendirian.
Apa?
Pulangkan jaket saya! Tak guna!
Jadi.
Apa yang boleh saya harapkan dari lelaki yang meninggalkan perempuan?
Saya akan lupakannya.
Adakah awak lakukan ini kepada En Choi?
Kenapa?
Adakah kerana...
saya minta masa untuk berehat?
Jangan salah sangka.
Dan...
berehatlah. Ambil cuti sehingga telinga awak baik.
Saya akan hubungi awak.
Awak...
sepatutnya lebih berhati-hati.
Awak bergaduh dengan samseng.
Kemudian awak muncul di televisyen.
Apa awak akan lakukan ...
jika mereka cari awak?
Ini. Dia di sini.
Tak ada masalah bahagian mana saya lihat!
Awak menakutkan saya.
- Hish. Awak panas baran... - Apa?
Apa awak cakap?
Siapa ajar awak...
jadi begitu?
Apa saya cakap?
Saya suruh awak butakan mata kalau nampak ketidakadilan, macam saya.
Awak buta. Tak dapat buat apa-apa.
kenapa awak melawan cakap?
Bagusnya ajar anak awak begitu.
Bukankah awak sepatutnya ajar dia menegakkan keadilan?
Diam.
Ini kerana awak bukan ibu bapa.
Tanyalah orang lain.
Tanya mereka jika mereka mahu anak mereka bergaduh dengan samseng.
Dia boleh jaga diri. Jangan risau.
Dia masuk Moo...
Diam.
Apa?
Saya letakkan kek beras dan kimchi.
Makanlah bila lapar.
Ke mana awak mahu pergi?
Saya mahu pergi memancing. Mari makan bibimbap ikan malam ini.
Selamat tinggal.
- Soon Duk - Selamat tinggal.
Soon Duk!
Hei, awak tersilap orang!
Lepaskan saya. Awak kenal tak siapa saya?
Lepaskan! Hish!
Dengar, semua.
Saya pernah diculik sebelum ini.
Lepaskan saya.
Saya tak rasa dia akan duduk diam.
Buat panggilan.
Ya, Tuan.
- Ibu. - Chi Ang.
Saya diculik sekali lagi.
Berikan mereka wang...
supaya saya boleh berjumpa awak.
Sebenarnya,
ayah awak yang...
perintahkan mereka menculik awak.
Kenapa dia buat begitu?
Dia mahu awak pergi ke Moorim.
Moorim?
Apa kata awak pergi sahaja ke alamat yang saya mesej tadi?
Dia menaja konsert itu, jadi awak boleh pergi ke sekolah itu.
Apa benda Moorim itu?
Kenapa saya perlu pergi ke sekolah itu?
Awak sudah banyak kali ditendang keluar.
Sekolah di Luxembourg pun keluarkan awak.
Tak ada lagi...
universiti yang akan menerima awak.
Perlukah saya masuk universiti?
Saya pewaris Kumpulan Shanghai.
Kenapa orang peduli?
Tuan.
Siapa cakap awak pewaris?
Pergi sahaja.
Belajar di sana selama setahun.
Saya tak akan cakap dua kali.
(Panggilan tamat)
Tuan.
Ayah!
Perlukah begini?
Dia perlu berubah sikap.
Pertamanya dia perlu menjadi lelaki.
Dia sudah ditendang dari 20 sekolah. Awak percaya tak?
Dia terpisah dari ibunya pada waktu kecil.
Awak patut gembira yang dia tak jadi lebih teruk.
Kenapa awak selalu berkasar terhadap Chi Ang?
Jika dia lulus kali ini,
awak mungkin kembali ke China bersama dia.
Betul?
Ada apa-apa bendakah?
Susahkah mahu lulus dari sekolah itu?
Saya baik sahaja di sini.
Tak bolehkah awak bawa dia bersama ke China?
Biara Shaolin ada di China.
Kenapa awak berkeras mahu hantar dia ke Moorim?
Ini semuanya untuk awak.
Jadi jangan bersedih, Tuan.
Bukan begitu.
Saya...
perlu pergi.
- Maaf? - Saya kata, saya perlu pergi.
Saya perlu ke tandas.
Panggil Pengerusi.
Saya tak boleh tahan lagi.
Hentikan kereta!
Hentikan kereta.
Saya tahu awak mahu lihat saya pergi,
tapi lebih baik awak pergi.
Tuan...
Pergi.
Pusing.
Hish. Saya tak akan pergi ke sekolah itu.
Dia fikir dia boleh suruh saya?
Saya tak hendak pergi. Saya tak akan pergi.
Jom pergi sahaja, Tuan.
Jangan datang dekat!
Jika awak datang dekat,
saya akan lompat.
Awak fikir saya menipu?
- Oh, tidak! - Hati-hati.
Saya tak boleh berenang.
Itu sahaja sukan yang saya tak pandai.
Jika saya jatuh,
saya akan mati.
Walaupan saya anak tak sah taraf,
ibu bapa saya akan bunuh awak jika saya mati di sini.
Sila bertenang dan cakap...
Jangan datang dekat.
Saya akan jatuh.
Saya akan mati.
- Tuan! - Tuan!
- Oh, tidak! - Oh, tuhan!
Ibu.
Saya rasa saya akan mati.
Dia cantik.
Oh tuhanku.
Ini gila.
Oh, tuhan.
Dia sangat berat.
Ini memang gila.
Maafkan saya. Helo. Bangun.
Oh tuhanku.
Tuhan.
Saya tak mahu buat begini.
Tuhanku.
Ariel?
(Awak memang tak guna!)
(Tinggalkan MoBius!)
Yoon Si Woo perlu tinggalkan MoBius!
- Tinggalkan kumpulan! - Tinggalkan kumpulan!
Itu kereta Yoon Si Woo!
Itu kereta dia!
Tak guna!
Awak boleh dengar tak? Telinga awak sakit tak?
Datang ke Moorim.
Pengetua boleh membantu awak.
(Sekolah Moorim)
(Tiada keputusan)
Apa yang awak fikir?
Sila beritahu saya apabila awak sudah sampai Moorim.
(Anak, awak masih belum berada di Moorim?)
Moorim?
Nampaknya awak sudah sedar.
Jangan bergerak.
Oh, tidak.
Lepaskan saya!
Orang muda, awak sudah sedar.
Oh, tidak.
Badan awak hebat.
Oh, tidak. Orang muda!
Terima kasih untuk makanan ini.
Kenapa orang muda senang takut?
Saya buka mata dan orang yang tak dikenali menyentuh saya.
- Tidakkah awak juga akan takut? - Betul.
Tapi awak sepatutnya berasa lebih baik dan berterima kasih kepada saya.
Orang datang dari Seoul untuk khidmat mengurut saya.
Tetapi kenapa awak ada di laut?
Awak tinggal di mana? Apa pekerjaan ibu bapa awak?
Jangan banyak bertanya. Ia kurang sopan.
Kita yang selamatkan nyawa dia. Kita boleh tanya begini.
Nama saya Wang Chi Ang.
Ayah saya ialah...
Pengerusi Wang Hao...
syarikat perusahaan terbesar di China, Kumpulan Shanghai.
Awak telah selamatkan pewaris Kumpulan Shanghai,
jadi awak akan dapat hadiah lumayan.
Perlukan kita runtuhkan rumah ini...
dan berikan awak rumah baru?
Dia memang sudah hilang akal.
Saya patut berterima kasih kepada Ikan Duyung, Ariel,
kerana menyelamatkan saya juga.
Mana dia?
Di luar. Awak boleh pergi.
Baik.
Saya sudah hubungi polis, tapi mereka masih belum menelefon semula.
Mungkin seseorang biarkan dia.
Bagaimana kalau kita...
perlu menjaga seseorang yang dungu? Kita pun tak ada duit.
Awak sudah sedar.
Ya.
- Dia akan kejutkan awak. - Apa?
Dia kata dia pewaris syarikat besar Cina.
Awak sudah selamatkan nyawa saya, jadi beritahu apa yang awak mahu.
Saya akan berikan apa yang awak minta.
Tak mengapa. Baliklah.
Saya perlu pergi ke sekolah.
Awak seorang pelajar?
Ia tak biadap untuk bertanya umur seseorang di Korea, bukan?
- Berapa umur awak? - Hush.
Jangan bergurau. Dia akan pukul awak.
Soon Duk ialah...
pelajar di Moorim.
Moorim?
Awak bersekolah di sana?
Diam.
- Jika ayah saya dapat tahu, habislah saya. - Saya...
Chi Ang.
Ibu!
Awak tak apa-apa?
Oh tuhanku.
Lihat awak. Awak nampak teruk.
Lupakan Moorim.
Bawa dia balik ke China segera!
Ibu, saya akan pergi.
Saya akan pergi ke Moorim.
(Gunung Moorim)
Kenapa awak tiba-tiba berubah fikiran?
Saya tahu yang...
awak tak percayakan saya.
Tetapi saya akan buat dengan betul kali ini.
Percayalah saya.
Tapi...
apabila saya kembali ke China, saya mahu Ibu...
Kami sudah buat keputusan yang dia akan pergi dengan awak.
Izinkan saya bawa...
seorang lagi.
(Gunung Moorim)
Sepatutnya di kawasan ini.
Berapakah jauhnya?
Kita hampir sampai. Sedikit sahaja lagi.
Awak sudah sebut 20 kali.
Saya penat, Ariel.
Jangan panggil saya itu.
Awak tak boleh sebut dengan betul pun.
Saya tak akan bawa awak kalau awak terus begitu.
Baik.
Tapi,
memang sepatutnya susah beginikah...
untuk ke Moorim?
Tak ramai orang boleh cari sekolah kita.
Awak tak tahu...
apa pun tentang sekolah kita?
Oh, tuhan.
Lihat! Itu rumput harimau.
Sebentar.
Awak boleh rawat luka dengan itu.
Sebentar.
Lihat.
Itu rama-rama ekor harimau.
Itu bukan rama-rama ekor harimau.
Ini rumput harimau.
Oh, itu memang rama-rama ekor harimau.
Ada kepercayaan Cina...
mengatakan, rama-rama ekor harimau akan membawa nasib yang baik.
Begitu. Kami juga percayakannya di Korea.
Betul? Awak mahu saya tangkapkannya?
Lupakan tentang rama-rama ekor harimau.
Jom cabut rumput ini bersama.
Boleh?
Hei.
Hei!
Biar saya ambil ini dahulu.
Chi Ang!
Kenapa dia cuba menangkapnya?
Chi Ang!
Tunggu sekejap.
Dia melarikan dirikah?
Dia tak boleh buat saya begini.
Chi Ang!
Tuhan.
Adakah awak...
Yoon Si Woo?
Apa yang Yoon Si Woo buat?
Dia masuk kereta dan pergi arah sana.
Apa yang awak buat di sini?
Awak ikut sayakah?
Saya tahu ia perangkap.
Apa?
Apa yang awak cakapkan?
Pelik tiba-tiba samseng datang entah dari mana.
Ianya juga pelik kebetulan awak ada di sini.
Siapa hantar awak?
Awak hancurkan hidup saya. Berapa banyak yang awak dapat?
En Choi suruh awak buat begitu.
Betul?
Saya selamatkan awak dari samseng.
Awak fikir saya dibayar untuk itu?
Jika tidak, kenapa awak terlibat?
Saya sudah beritahu.
Saya cuba menolong awak.
Awak cuba menolong saya?
Tanpa sebab?
Cara awak berfikir...
sangat kasihan.
Beritahu saya perkara sebenar.
Siapa suruh awak buat begitu?
Lepaskan tangan awak.
Oh tuhanku.
Oh, tidak.
Apa yang berlaku?
Mungkinkah...
Perisai sudah diturunkan.
Tempat apakah ini?
inikah Moorim?
Perisai...
sudah diturunkan.
(Sekolah Moorim)
Moorim tak sepatutnya menerima selebriti.
Pelajar yang sepatutnya kita terima ialah Wang Chi Ang, bukan?
Awak suruh saya belajar seni mempertahankan diri di sini?
Awak salahkan pendengaran awak untuk semua ini?
Ini peraturan pertama Moorim.
Awak patut berdikari untuk semuanya.
Awak perlu membuat semua dengan sendiri.
Awak tak ada suite dalam asrama ini?
Bilik untuk VIP.
Jangan mengarut.
Mari pergi.
Beritahu mereka saya bukan melarikan diri.
Adakah semuanya tentang awak?
Awak kebudak-budakan.
- Ariel. - Hei!
Awak orang pertama yang cakap begini kepada saya.
Maksud awak perisainya jatuh disebabkan salah seorang mereka?
Bolehkah begitu?
Awak tak layak untuk kelas ini.
Sila berambus.
Jangan suruh saya berambus.
Jika saya layak untuk kelas ini,
saya boleh tinggal, bukan?
Tempat ini mungkin memanggil dia.
Jaga dia.
Semuanya...
bergantung kepada awak.
Satu, dua, tiga.
Tolong saya.
Hei. Oh, tidak!
Berhenti pukul dia.
Ayuh, Sekolah Moorim!
Ini seronok.
Sekolah Moorim! Ayuh lakukannya.
Sila tonton drama kami.
- 1, 2, 3. Sekolah Moorim. - Sekolah Moorim.